Susmak bazen…

allornothing

Artık rüzgara, yağmura, başka kimseye de sormuyorum. Sadece boynumu bükerek, bekliyorum  yüreğimle. Nedenli nedensiz isyanlarımla, sonra da pişmanlıklarımla ve çaresiz hallerimle… 

Hayalimde konuştuğum, kemikleri bile toprağa karışmış nineme bazen dert yanıyorum. O benim bakışımdan, duruşumdan, kimi zaman çığlıklarımdan ve lüzumsuz gürültülerimden, kimi zaman da gömüldüğüm sessizliğimden anlıyor:

Ne zaman? Ne zaman bitecek bu sarsıntılar, bu yok oluşlar? Ve hemen karşılık veriyor sükunetle: Kalbinle birlikte sen de toprağa düştüğün, onu kucakladığın ve bütün zerrelerinle ona karıştığun zaman bitecek. Dertler ancak toprakta biter.

Bilmez misin ey çocuk? Bu dünya dert yeridir. Bu mekan durmaksızın renkten renge sokar, yorar insanı. Onun için sus çocuk… Sus!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s